مدیتیشن تمرین مهارت ذهن آگاه

مدیتیشن یک تمرین متفکرانه است که در سنت های مذهبی و معنوی مختلف به عنوان وسیله ای برای آرام کردن، تمرکز و تغییر ذهن انجام می شود. مدیتیشن خودآگاهی را پرورش می دهد و شرایط بهینه را برای تمرین مهارت ذهن آگاهی فراهم می کند.

ارتعاشاتی را که در بدن می گذرد احساس کنید.

به طور کلی، هدف از مدیتیشن، تشدید رشد فردی و معنوی، علاوه بر آرامش ذهن و بدن است.

یک تصور غلط رایج از مراقبه این است که تنها هدف آن خالی کردن ذهن از افکار است. در حالی که برخی از سنت ها مانند ذن و یوگا حالت بی ذهنی را به عنوان یک هدف نهایی آموزش می دهند، به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین مراقبه خود شامل افکار به عنوان سنگ بنا است.

هر بار که ذهن منحرف می‌شود، تمرین‌کننده تشویق می‌شود تا به یک موضوع تمرکز، مانند نفس، صدا، تصویر یا یک مفهوم فلسفی یا معنوی بازگردد.

مدیتیشن در سانسکریت به عنوان dhyana نیز شناخته می شود.

تعداد زیادی از شیوه های مراقبه متفاوت وجود دارد. به طور کلی، مدیتیشن شامل ایجاد یک نقطه کانونی برای رهایی از حواس‌پرتی‌ها و در عین حال یافتن سکون در وضعیتی ثابت و باثبات است.

در اصل، مدیتیشن آموزش توجه و آگاهی است. این به طور گسترده ای به عنوان یک تمرین معنوی در بودیسم، هندوئیسم، سیک، جینیسم و یوگا استفاده می شود، و حتی در زمینه های سکولار مانند تفاسیر مدرن از ذهن آگاهی یافت می شود.

با توجه به طیف گسترده ای از زمینه هایی که در آن مدیتیشن انجام می شود، تعداد زیادی از شیوه های مراقبه متفاوت وجود دارد. به طور کلی، مدیتیشن شامل ایجاد یک نقطه کانونی برای رهایی از حواس‌پرتی‌ها و در عین حال یافتن سکون در وضعیتی ثابت و باثبات است. با این حال، اشکالی از این تمرین وجود دارد که شامل حرکت است، مانند مدیتیشن پیاده روی.

نقاط کانونی محبوب برای مدیتیشن عبارتند از:

صدا: تکرار یک مانترا، عبارت یا صدای دیگر.
تجسم: تصویر کردن یک شی با چشمان بسته، مانند گل نیلوفر آبی یا نقاط انرژی در بدن (چاکرا).
نگاه کردن: نگاه کردن به یک شی واقعی با چشمان باز. شمع ها، گل ها یا عکس ها اشیای رایجی هستند که در نگاه کردن به کار می روند.
تنفس: مشاهده نفس و احساس آن – احساسات – هنگام حرکت در داخل و خارج از بدن.
مفهوم فلسفی یا معنوی: مانند مهرورزی، پذیرش یا تعالی از خود.

مدیتیشن به تمرین‌کنندگان این امکان را می‌دهد تا الگوهای ذهن را مشاهده کنند و افکاری را که منقطع می‌کنند متوجه شوند

مدیتیشن به تمرین‌کنندگان این امکان را می‌دهد تا الگوهای ذهن را مشاهده کنند و افکاری را که منقطع می‌کنند متوجه شوند، که در نهایت منجر به شکاف‌های طولانی‌تر بین آنها در طول زمان می‌شود. تمرین منظم باعث می شود تمرکز عمیق به طور طبیعی و بیشتر اتفاق بیفتد.

آموزش ذهن به این روش به طور چشمگیری قدرت ذهنی و تمرکز را بهبود می بخشد. علاوه بر این، تحقیقات زیادی تأیید کرده است که تغییرات فیزیولوژیکی و روانی در طول مدیتیشن در بدن رخ می دهد. به عنوان مثال، مطالعات هربرت بنسون نشان داد که مدیتیشن با پاسخ استرس مقابله می کند و در نتیجه هر شرایط سلامتی مرتبط با استرس مزمن را بهبود می بخشد.

در یوگا، اصطلاحات سانسکریت از مسیر Patanjali’s eight-limbed، حالت مدیتیشن (دیانا) را از تمرین تمرکز که به چنین حالتی منتهی می‌شود (دارانا) جدا می‌کند.

سالها تمرین، فداکاری و نظم و انضباط طول می کشد تا به حالت واقعا مراقبه ای به نام دیانا برسیم که در آن دیگر نمی توان عمل مراقبه را درک کرد یا احساس خود را از آن جدا کرد.

به طور کلی، آنچه در استودیوهای یوگا به عنوان “مدیتیشن” آموزش داده می شود، در واقع تمرین dharana است. تکنیک هایی برای تمرکز و تمرکز ذهن در آمادگی برای dhyana. تمرکز بر نفس، احساسات بدنی، مانتراها، چاکراها یا drishti همگی اشکالی از dharana هستند که در آنها ذهن برای تثبیت روی یک موضوع یا شی خاص آموزش می بیند.